Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

την προσοχή σας παρακαλώ



Κανονικό. Κανονικοι έρωτες. Αβοήθητοι έρωτες απέναντι στην εντατικοποιημένη τους κανονικότητα, στέκουν. Κανονικά, πρέπει να μπεις στο πρόγραμμα. Αδιανόητο το πρόγραμμα να μπαίνει μέσα σε σένα. Το κανονικοποιημένο μου πρόγραμμα είναι απίθανο να γίνει ένα με εσένα. Δηλαδή, είναι απίθανο να γίνεις εσύ το πρόγραμμα. Απίθανο, γιατί τότε θα κανονικοποιηθείς κι εσύ -εμείς- όπως τόσοι "έρωτες". Μα η ρομαντικά ορθολογική φύση μας δεν θα επέτρεπε μία τέτοια εξέλιξη -ε; Η ανατρεπτικά προσγειωμένη σκέψη μας μας επιτρέπει τη συνειδητοποίηση της εντατικοποίησης και άρα τη δυνατότητα αποφυγής της μετατροπής αυτής της όμορφης παρόρμησης σε κάτι το κανονικό. Με άλλα λόγια, όπως είπα, δεν μας εξουσιάζει το πρόγραμμα. Εμείς το εξουσιάζουμε -εσύ, δηλαδή. Η παραχώρηση αυτού του προνομίου σε σένα είναι μια υποχώρηση που δέχομαι να κάνω. Άλλωστε μόνο εσύ μπορείς και μου θυμίζεις να μην ξεχνώ πως είναι ωραίο να είμαι
μη κανονικοποιημένη.

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

λαμπατέρ



μικρέ μου.
τελευταία μπορεί να νομίζεις ότι σε παραμελώ
έτσι που τρέχω από δω και από κει αλαφιασμένη
τρέλα μεγάλη αυτός ο χρόνος μας, μικρέ μου
όμως εσύ πρέπει να ξέρεις πως
εσύ δεν πρέπει, εννοώ, να ξεχνάς καθόλου πως
εδώ είμαι ρε

εδώ -κι ας μη με βλέπεις
εδώ είμαι να σε αγκαλιάσω
εδώ
να θυμηθούμε τις μέρες που παίζαμε μαζί
τις μέρες που όλη μου η προσοχή ήταν στραμμένη πάνω σου
α ρε μικρέ
με την πρώτη ευκαιρία
στο υπόσχομαι
θα ξανάρθω να τα πούμε όπως τότε
ήδη έκανα το πρώτο βήμα -δες!
στο υπόσχομαι

θα βρω το χρόνο
και θα κάτσουμε μαζί να τραγουδήσουμε
όπως παλιά
κι εκείνο το λαμπατέρ που σου χρωστάω
με την πρώτη ευκαιρία θα στο φέρω
μικρέ μου εαυτέ

θα γυρίσω
κι όλα τα λόγια θα έχουνε
μοναδικό τους προορισμό
εσένα

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

signs of life



(...)

και τώρα είσαι και είμαι τώρα και είμαστε
ένα μυστήριο που δέν θα συμβεί ποτέ ξανά
ένα θαύμα που δέν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν-
και λάμποντας αυτό το τώρα μας πρέπει να φτάσει στο τότε

(...)

-αλλά ποτέ μη φοβηθείς (...)
γιατί και το τότε είναι έως

e. e. cummings

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

ρ(όλος)



περίεργο κι αυτό. σήμερα όλες οι συγκρίσεις και.. λινκ με λινκ σε λινκ και κλικ κλικ κλινκ
κλικ εδώ κλικ εκεί και.. όλες οι συγκρίσεις γυρνούν στην αρχή, αλήθεια; 
αιμόλυση; τι λέτε ρε μαλάκες άντε παρατάτε με.. ακούς εκεί. περίεργο περίεργο
παράλογο περίεργο αιμόλυση λύση. λύση;
πού καλέ; 
γρρργκνμπφ. οου. οου. ει. φσττ. λχρννν. ουυ σταμάτα ρε να κλέβεις τις εκφράσεις της 
ρόλος ρόλος |άνθρωπος| ρόλος ρόλος ρολ.. άνθρωπος! πού;
πού καλέ;
περίεργο λέει πως δε ζει ποτέ και.. πως είναι πάντα ένας ρόλος λέει και.. ρ(όλος)
συγκρίνοντας τους ρόλους όλους θέλει να πει πως δ..
να πει πως δενν.. γρρρρρρρρρκκκκκκκκμπφ
δεν δεν ΔΕΝ είναι ποτέ του, θέλει να πει, όλος. αλήθεια; περίεργο
περίεργο που δεν είναι ποτέ του όλος και είναι πάντα ρόλος
μα μα-- όλες οι συγκρίσεις τα κλιν τα λιμκ τα κλινκ τα λικ όλα νομίζω συμφωνούν 
όλες οι συγκρίσεις γυρνούν στην αρχή, αλήθεια!
άρα ο όλος είναι ρόλος και αν είναι πάντα μόνο ρόλος τότε θα είναι και όλος
απλώς θα είναι ακόμα ένας ρόλος
περίεργο κι αυτό.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

οι τελευταίες μέρες του χρόνου είναι μέρες χαράς




προχθές στο μπαρ κάναμε παρέα με διάφορους:
ήταν εκείνη η κοπέλα που μας διηγούταν πώς έμεινε στο ασανσέρ
ο δικός μας που μιλούσε για τη γάτα του Σρόντινγκερ
ο κοντός που είχε βαρεθεί στην Ολανδία και θα γυρνούσε σίγουρα
ο Σουηδός με την προφορά
ήταν εκείνη με τα μεγάλα μάτια και το κατακόκκινο κραγιόν
ο φίλος του φίλου που δεν έβγαζε μιλιά
ήταν και η Χριστίνα

η Χριστίνα μιλούσε για τον αδερφό της
και τη μάνα της
δε θέλω να επεκταθώ
πάντως ήταν τόσο διαχυτική με όλους μας
μας έδινε τσιγάρα
μας άφηνε να πιούμε απ' την μπύρα της
κι όλο μιλούσε ασταμάτητα για εκείνους
κι όλο έπινε έπινε
παράγγελνε κι άλλη μπύρα όταν γύρισα από την τουαλέτα
η Χριστίνα η όμορφη
πια ήταν τόσο σουρωμένη
που έμοιαζε να μας εμπιστεύεται όλους
δηλαδή, μονάχα αυτό μπορεί κανείς να υποθέσει
αν κρίνουμε από όλα εκείνα που μας εκμυστηρευόταν
πως μας εμπιστευόταν
πως λογάριαζε τη γνώμη μας
αλίμονο, μας αγαπούσε ίσως
η Χριστίνα η όμορφη
και η τόσο παράξενη
με τα πολλά οι άλλοι το παράτησαν
μα εγώ έμεινα μαζί της
την κοιτούσα για ώρες στα μάτια
και προσπαθούσα να αφουγκραστώ τον πόνο της
δεν ξέρω αν τα κατάφερα
δεν έχει σημασία
γιατί η Χριστίνα μετά άναψε άλλο ένα τσιγάρο
το στερέωσε στα χείλη της
και φόρεσε το μαύρο παλτό της
μου ψιθύρισε κάτι σαν ευχαριστώ στο αυτί
και χάθηκε στη νύχτα
τότε κι εγώ γύρισα στους δικούς μου
που τα είχαν παρατήσει
και μιλούσαν για το άπειρο του χρόνου
το πεπερασμένο της ύπαρξης
την άβυσσο το χάος το κενό
την αβάσταχτη ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής
και άλλα παρόμοια
ανέλυαν επιστημονικές θεωρίες
και φιλοσοφικές προσεγγίσεις
τα λόγια τους ήταν φλογερά
τα βλέμματά τους ανήσυχα
καθώς παραδίνονταν όσο περνούσε η ώρα
σε έναν φαύλο κύκλο ερωτημάτων
που δε θα βρούνε ποτέ λύση
εκείνος που μιλούσε για το Σρόντινγκερ το ήξερε:
δε θα βρεθεί ΠΟΤΕ η λύση

στο δρόμο προς το σπίτι σκέφτηκα εκείνο που είπε ο Καμύ:
"Δεν υπάρχει παρά ένα (1) μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα
πραγματικά σοβαρό: το πρόβλημα της αυτοκτονίας"
δηλαδή αν αξίζει κανείς να ζήσει
ή αν δεν
και τότε ήξερα πως εκείνο το βράδυ
όλοι εκείνοι είχανε χάσει το χρόνο τους
η απάντηση στο θεωρητικό πρόβλημα της κουβέντας
ήταν ακριβώς πίσω τους
η άβυσσος
ήταν στα μάτια της Χριστίνας_

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

τράκες



3:32/ κλειστό φως κι ο ανεμιστήρας δίπλα 
ένα κουνούπι - βζζ - το αντιηλιακό στο συρτάρι
και κάτι περίεργοι τουριστικοί χάρτες
είναι ό,τι απέμεινε από ένα καλοκαίρι ακόμα
/τώρα είναι αργά
όλοι οι φίλοι μου έχουν πια αποκοιμηθεί
κι ένα βραχιόλι στο χέρι της, ένα δαχτυλίδι
είναι ό,τι απέμεινε

/ένα τσιγάρο μόνο και θα κοιμηθώ

/η στιγμή κρίθηκε κατάλληλη 
ψέματα
η στιγμή θα ήταν η κατάλληλη
για να μπουν τα πράγματα σε μία σειρά /-πώς;

/το πακέτο μου γελάει ειρωνικά
ούτε αυτό δε μπόρεσες να κρατήσεις, λέει
ορίστε, με αγόρασες, λέει
και είναι κι αυτό μαζί ό,τι απέμεινε
από ένα καλοκαίρι ακόμα

3:42/ γνωστό το μέρος γνωστή η αίσθηση
ίσως σε αγόρασα φίλε πακέτο
γιατί βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια

βαρέθηκα τις τράκες

/ριπίτ/
ποιός είσαι ποιός θέλεις να είσαι ποιός πια
τι θέλω κι εγώ τι πια

/η πιο όμορφη δυνατή 
παπαριές
η πιο σκληρή φράση του κόσμου
είναι το
δε θα σ αφήσω ποτέ
και η πιο δύσκολη στιγμή του κόσμου
είναι 
όταν με αφήνεις

και ξαναρχίζω τις τράκες

04:02/ λοιπόν οι τράκες
είναι ό,τι απέμεινε από το καλοκαίρι μου
τελικά

μόνον οι τράκες

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

ένα γατάκι με κομμένη ουρά




άδειος δρόμος/ σήμερα, όπως και χθες, προχθές - όπως και κάθε μέρα/ άδεια η πόλη (πού πήγαν όλοι;)/ άδεια η παραλιακή/ σχεδόν/ άδεια πεζούλια/ παρκάκια παγκάκια/ ένας σκύλος κατουράει ένα δεντράκι από εκείνα του Μπουτάρη/ ένα ζευγάρι καβαλιέται στο παραδιπλανό παγκάκι/ fuck your male gaze/ φεγγάρι/ ένας από εκείνους που βρίσκουν (πού;) την όρεξη και τρέχουν πάνω κάτω στις 4 το πρωί/ κάποια συνομιλεί με τον εαυτό της/ δυό δυάδες δυό τριάδες/ πάλι σιωπή/ άδεια η παραλιακή/ είχα προαίσθημα πως θα συναντήσω κάποιον απ' όλους σας χθες/ για πρώτη φορά μετά από καιρό/ στην άδεια παραλιακή το ξημέρωμα/ και τότε είδα εκείνη την κοπέλα/ παράξενο, ήταν το τελευταίο άτομο που θα περίμενα να συναντήσω εδώ/ χαμογελάει/ τι κάνεις εδώ μέσα στη νύχτα;/ εδώ είναι τα λιμέρια μου/ είσαι κι εσύ ένα απ'τα πλάσματα της νύχτας;/ καληνύχτα
και μετά εκείνος ο τύπος που τον είχα γνωρίσει τότε σ' εκείνο το μέρος/ με το μεγάλο μέτωπο μωρέ/ χαμογελάει επίσης/ πρώτη φορά είδα το χαμόγελο εκείνου του τύπου χθες το βράδυ/ δεν πίστευα πως μπορούσε να το κάνει/ όμως μου χαμογέλασε και φωτίστηκε ολόκληρος/ έμοιασε όμορφος σχεδόν
λοιπόν τη νύχτα οι άνθρωποι αλλάζουν/ τη νύχτα οι ψυχές των ανθρώπων μαλακώνουν/ βγαίνει στην επιφάνεια όλος ο φόβος τους και η ανασφάλεια/ τη νύχτα όλοι είναι ευάλωτοι/ χαμογελούν χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης/ κλαίνε χωρίς να αναλογίζονται το πόσο εκθέτουν τον εαυτό τους/ τη νύχτα οι άνθρωποι εκτίθενται/ ξερνάνε από μέσα τους όλη την ελευθερία που τους στερεί η μέρα/ και τραγουδούν και χορεύουν και πίνουν/ και σιωπούν χωρίς τύψεις/ και φοβούνται δειλιάζουν κλαίν μαραζώνουν/ τη νύχτα οι άνθρωποι αδύναμοι ψάχνουν καταφύγιο/
όπως εκείνο το γατάκι με την κομμένη ουρά που πέρασε το δρόμο ξυστά δίπλα μου/
δε θα πω σε κανέναν πως σε είδα χθες - ξέχασε κι εσύ την τυχαία μας συνάντηση/
άλλωστε, ήταν νύχτα/ πού ξέρεις πως δεν το ονειρεύτηκες;

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

διλημματική ματαιότητα και άλλα αδιέξοδα


































  



σκοτάδι_ μαύρη σύραγγα που καταλήγει_ ; αλκοόλ στη μπλούζα σου στα μαλλιά μου στα χέρια των δίπλα_ ο λαιμός σου_ σηκώνομαι στις μύτες_ καπνός καπνός μυρωδιά_ βερολίνο_ πράσινο σκοτάδι_ μπύρα, άλλη μία_ ίσως αυτό να είμαστε όλο μωρέ
γραμμές παράλληλες ίσως αυτό_ χορός τσιγάρο_ ποτέ δε χορεύεις λες δε χορεύεις ωραία εσύ_ ήχοι παράξενοι τρυπάνε το νού σου λες τρύπαρα πφ_ σκατά_ σηκώνομαι απ το έδαφος αιωρούμαι από πάνω μας_ βλέπω εσένα να συνομιλείς με έναν ελέφαντα_ χορός δίνη μουσική_ βλέπω εσένα να ανεβαίνεις μια σκαλίτσα_ τζιν και τόνικ_ σκοτάδι_ προσγειώνομαι_ είμαι δίπλα σου ξανά_ πρώτη φορά παρατηρώ τα φρύδια σου ρε είναι πολύ έντονα σοβαρά_ οι επιλογές είναι μόνο 2 λες η τρίτη δεν υπάρχει_ μία δύο τέλος_ καπνός βερολίνο μαύρη σύραγγα εγκλεισμός αποκλεισμός 
σκοτάδι_ μαύρη σύραγγα που καταλήγει_ αλκοόλ στα χέρια σου στα μαλλιά μου στη μπλούζα των δίπλα_ ο λαιμός μου_ σηκώνομαι στις μύτες_ καπνός καπνός μυρωδιά_ βερολίνο_ κόκκινο σκοτάδι_ μπύρα, άλλη μία_ ίσως αυτό να είμαστε όλο 
σκόρπιες ψυχούλες ίσως αυτό
γραμμές συγκλίνουσες ίσως αυτό_ χορός τσιγάρο_ χορεύεις μα δε χορεύεις ωραία εσύ_ ήχοι παράξενοι τρυπάνε το νού σου δε λες τίποτα πφ_ σκατά_ σηκώνομαι απ το έδαφος αιωρούμαι από πάνω μας_ βλέπω εσένα να συνομιλείς με κάτι_ χορός δίνη μουσική_ βλέπω εσένα να κατεβαίνεις μια σκαλίτσα_ τζιν και τόνικ_ σκοτάδι_ προσγειώνομαι δίπλα σου ξανά_ πρώτη φορά παρατηρώ τα φρύδια σου ρε είναι εντάξει σα φρύδια_ οι επιλογές είναι μόνο 2 λες η τρίτη δεν υπάρχει_ μία δύο τρ τέλος_ καπνός βερολίνο μαύρη σύραγγα εγκλεισμός αποκλεισμός και πάλι

πώς να αποδείξω οτι δεν είμαι ελέφαντας;

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

god is dead


Καλησπέρα σας.

Σήμερα θα μιλήσουμε για κάποια βασικά πράγματα που αφορούν το ον που συνηθίζει να αυτοαποκαλείται ως "άνθρωπος" και κατοικεί εδώ και λίγο καιρό σε ένα μέρος που ο ίδιος ονόμασε "πλανήτη Γη".

Αρχικά, πρέπει να γνωρίζουμε πως αυτό το μέρος δημιουργήθηκε πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, εντελώς τυχαία. Δεν ήταν τίποτα άλλο από μια μάλλον ικανή ποσότητα σκόνης (αστρικά συντρίμια, ας πούμε) που έτυχε να βρεθεί σε αυτό το σημείο του σύμπαντος. Μετά από αρκετές συγκρούσεις και συνενώσεις λοιπόν, προέκυψε ο μικρός αυτός "πλανήτης Γη". Αυτό.

Επιπλέον, πριν τον άνθρωπο εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν διαδοχικά διάφορα άλλα όντα πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Ώσπου, περίπου 2,4 εκατομμύρια χρόνια πριν -μόνο- εμφανίστηκαν δειλά δειλά οι πρώτοι άνθρωποι, τυχαία κι εκείνοι, από μερικές μεταλλάξεις στο DNA των αυστραλοπίθηκων, που ήταν ως τότε τα αφεντικά του τόπου. Σταδιακά οι άνθρωποι άρχισαν να αναπαράγονται και ο εγκέφαλος τους άρχισε να μεγαλώνει, για να φτάσουν κάπου 0,5 εκατ. χρόνια πριν -μόνο- να αναπτύξουν έναν εγκέφαλο ικανό να προβληματιστεί και σιγά σιγά να ψιλοχαζοπροσπαθήσουν να εξηγήσουν τα γεγονότα που συνέβαιναν γύρω τους.

Και τότε άρχισε να δημιουργείται το πρόβλημα.

Γιατί από τη στιγμή που απέκτησαν μυαλό, οι άνθρωποι αποφάσισαν πως δεν γίνεται να μην υπάρχει κάποιο νόημα σε όλο αυτό. 
Έτσι, απο τοτε, όλοι νομίζουν πως υπάρχει κάποιος λόγος που δικαιολογεί -ή νοηματοδοτει(;) την ύπαρξή τους. 
Και όλοι ψάχνουν να βρουν αυτό τον λόγο. 
Προσπαθούν να εντάξουν την τοσο ανούσια ύπαρξή τους σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που θαρρούν πως τους ταιριάζει. 
Και όταν βρουν αυτή την κατηγορία, λένε πως τώρα ξέρουν γιατί βρέθηκαν σε αυτό το μέρος, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή.

Στην πραγματικότητα όμως, υπάρχει μόνο μία κατηγορία ανθρώπων στη Γη: άνθρωποι που θα πεθάνουν.

Αυτό. 
Πρόκειται για την πιο απλή και συνάμα πιο δύσκολη σκέψη όλων των σκέψεων:
-Κανείς δε ζήτησε να γεννηθεί.
-Κανείς δεν ξέρει γιατί ήρθε σε αυτό το μέρος.
-Όλοι θα πεθάνουμε.

Μαλιστα. 

Κανείς δεν μπορεί να μην πεθάνει. 
Κανείς δεν ξέρει γιατί είναι απαραίτητο να πεθάνει, όπως δεν ξέρει και γιατί έπρεπε να γεννηθεί. 
Έτσι όλο το ανθρώπινο είδος είναι έρμαιο του θανάτου τελικά, τώρα και πάντα και για πάντα.
Εξάλλου, αν κοιτάξει κανείς τους αριθμούς, αυτό που λέμε ζωή είναι τόσο μικρό και ασήμαντο συνολικά. 
Ο κάθε άνθρωπος υπάρχει κατά μέσο όρο για 68,7 χρόνια σε αυτό τον πλανήτη.
Σε αυτό τον πλανήτη που, όπως είπαμε, υπάρχει εδώ και 4,5 δισ χρόνια. 
Σε αυτό το σύμπαν που υπάρχει εδώ και 13 δισεκατομμύρια 798 εκατομμύρια έτη

Επομένως, τα πράγματα είναι απλά.


Τίποτα δεν έχει νόημα.

Το σύμπαν είναι άπειρο, όπως κι ο χρόνος.
Η ύπαρξη κάθε ανθρώπου είναι ένα απολύτως τυχαίο, πεπερασμένο γεγονός, 
ανίκανο να επηρεάσει στο ελάχιστο τη μοίρα του σύμπαντος ή τη ροή του χρόνου.
-Άρα όλοι οι άνθρωποι γεννιουνται με μόνο σκοπό να επιβιωσουν. 
Δηλαδή, το μόνο νόημα της ύπαρξης, είναι η επιμηκυνση της ύπαρξης. 
Ακούγεται αστείο, όμως ήταν πάντα μόνο αυτό. 
Η επιβίωση. 
Κάποτε ίσως αρκούσε στους ανθρώπους αυτή η απαντηση για να συνεχίσουν να ζούν.
Όμως ο μεγάλος τους εγκέφαλος τους ανάγκασε να προχωρήσουν αυτό το συλλογισμό ένα βήμα παραπερα. 

-Κι έτσι αποφασίστηκε:
ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται με μόνο σκοπό να επιβιώσουν καλά. 


Γιατί όμως; 

Κι από μια καλή ζωή στο τέλος τι μένει; Τίποτα.
Τίποτα.
Ο θάνατος δεν κάνει εξαιρέσεις.
Ποσο πρέπει να μεγαλώσει ο εγκέφαλος των ανθρώπων για να μπορέσουν να νικήσουν επιτέλους το θάνατο; 
Και ως τότε, αξίζει να αντιλαμβάνεται κανείς την ματαιότητα της ύπαρξης και να ζει απλώς ως καποιος χαρούμενος; 
Ή είναι καλύτερα να διαλέγει μια κατηγορία και να παλεύει να ενταχθεί σ'αυτη (αυτό που λέμε να έχει κανείς όνειρα), θεωρώντας πως ανακαλύπτει έτσι το μεγάλο νόημα της ζωής; Χμ.

Καλησπέρα σας και πάλι, και αντίο.

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

νομίζω έπαθα μια αισιοδοξία ξαφνικά


Κάπου διάβασα πριν λίγο πως "αυτή η πενταετία δε λέει να τελειώσει". Και τότε κάτι διαπέρασε το μυοκάρδιο μου, ένα μικρό τσιμπ, μια ανησυχία, προκαλλώντας μου μια μικρή ταχυκαρδία, για περίπου 3 δευτερόλεπτα και σίγουρα καναδυό έκτακτες συστολές μετά.. 
Αυτή η πενταετία.

Τώρα τελευταία όλοι είμαστε μίζεροι. Όλοι κλεινόμαστε σπίτια μας, είμαστε στεναχωρημένοι και κακόκεφοι και σφραγίζουμε τα παραθυρόφυλλα να μην μας ενοχλεί ο ήλιος. Ψάχνουμε λόγους για να είμαστε δυστυχισμένοι, τώρα τελευταία. Εγώ και πολλοί φίλοι μου. Έχει πλάκα αν το σκεφτείς, ψάχνουμε την θλίψη αγωνιωδώς. Αν, ας πούμε, η τωρινή μας κατάσταση μπορούσε να περιγραφεί σε μία παράγραφο 40 λέξεων, εμείς όλοι σίγουρα θα καλύπταμε με το δάχτυλο το 90% και οι 4 λέξεις που έμεναν θα αφήναμε να ορίσουν όλη τη διάθεσή μας. -Πώς είσαι σήμερα; -Σκατά, εσύ; -Τα ίδια. Μιλάμε από το ίντερνετ και αρνούμαστε να σκεφτούμε καν την προοπτική μιας βόλτας. Δεν υπάρχει χρόνος, ε, κάνει και κρύο, πού να βγαίνω τώρα, άστο. Απάθεια. Και σκέφτομαι πως, πριν από 2 μήνες όλοι ήμασταν χαρούμενοι. Βγαίναμε συνέχεια βόλτες, συζητούσαμε έντονα, γελούσαμε, χορεύαμε, αγωνιζόμασταν, σκαρφαλώναμε, βλέπαμε ταινίες, πού και πού βαριόμασταν. Αλλά ήμασταν όλοι καλά. Εγώ και πολλοί φίλοι μου. Και είχε πλάκα.
Τέλος πάντων, με όλη αυτή την ανοησία απόψε θέλω να πω, οτι οι διακυμάνσεις αυτές της ζωής εδώ στην πόλη, μου αρέσουν. Την κυκλοθυμία αυτή της τελευταίας πενταετίας είναι που έχω ερωτευτεί. Ε, λογικά ο καιρός θα περάσει, η μιζέρια θα σταματήσει, θα γίνουμε ξανά χαροούμενοι, θα ξαναρχίσουμε να μοιραζόμαστε, να αναλύουμε, να υπάρχουμε, να είμαστε μαζί. Και μετά ίσως ξαναγίνουμε ξενέρωτοι για λίγο, ίσως ξανακλειστούμε στον εαυτό μας και σ' εκείνα τα μίζερα βράδια μας με τα ίδια, ατέλειωτα τραγούδια. Για να επιστρέψουμε και πάλι στην επιφάνεια και να κοιτάζουμε πίσω με έκπληξη αποκηρύσσοντας εκείνα τα τραγούδια, μέχρι την επόμενη φορά..
Λοιπόν, κάποιες φορές νομίζουμε πως η ζωή σ' αυτή την πόλη δε θα τελειώσει ποτέ. Κάνουμε λάθος. Η ζωή μας εδώ θα τελειώσει, η πενταετία της σιγά σιγά θα φτάσει πια στον τερματισμό. Όμως μετά θα γίνει κάτι άλλο. Και ίσως είναι άσχημο και κακό, ίσως είμαστε και πάλι μίζεροι για λίγο, μα πάντα θα έρχεται ο καιρός που τα πράγματα θα αλλάζουν. Πάντα θα γυρίζει ο τροχός. Και ο τροχός έχει πλάκα. Πόσο κλισέ, η ζωή είναι ωραία ρε μαλάκες. Και αυτή η πενταετία, και όλες οι πενταετίες! Και δε γαμιέται, ας απολαύσουμε για την ώρα ανενόχλητοι τη μιζέρια μας, και από αύριο, βλέπουμε. 
Άντε, γειά.

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

περιπτερόμπυρα


Φαβελόμπυρες
Rio de Janeiro, 2015
Φτιάχνουμε σχέσεις. 
Σύντροφε! Φιλε. Αδερφέ.
Φτιάχνουμε μέρες και νύχτες διάφανες κι άλλες χρωματιστές.

Ποιός είναι ο σύντροφος; 
Ποιός είναι ο φίλος;

Η εξέγερση θα γινόταν στις 8. 
Αλλά δεν είχε λεωφορεία και πού λεφτά για ταξί.
Οι σύντροφοι κατανόησαν. 
Την επόμενη φορά, ειπαν.

Το στήθος σου βράζει, πρόσεξε!
Μεθαύριο η γη πρέπει να πάρει επιτέλους φωτιά.
Και να μην απομακρυνθείς στιγμή από τους συντρόφους. 
Ξέρουν εκείνοι. 
Θα σε προστατέψουν.
Και το δικό τους στήθος βράζει.

Νύχτες και μέρες
Μέρες και νύχτες
Διάφανες_

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

μη με ρωτάς τι εννοώ κι αν το εννοώ


το Έξω (ΑΠΘ, 2015)


Καμιά ποιότητα. Τίποτα. Αν δεν ήμουν έγκλειστη θα μπορούσα να πάρω μια ανάσα ποιότητας. Όμως οχι. Τωρα ακονιζω τις ώρες της νύχτας ως τη στιγμή που τα φώτα του δρόμου θα σβήσουν. Πάλι. Η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ' την αποτυχία μα καθόλου δε με αγγιζει. Δοκιμαζω στερητικά συνδρομά απο την έλλειψη ηλιου, ενέργειας και ποιότητας. Το τελευταίο είναι το πιο επώδυνο. Διαδικτυακός παραλογισμος, μιλάμε μα δε λέω τίποτα. Έχω ακομα μισή ώρα ως το ξημέρωμα. Όχι ότι θα εχει μεγάλη διαφορά, μάλλον και η επόμενη μέρα θα με βρει το ίδιο παθητική με την προηγούμενη. Αποστασιοποίηση. Μιλάω αλλά οι λέξεις μου δε φτάνουν ως τα αυτιά σας. Μιλάτε αλλά σορυ δε μιλάγατε σε μένα. Ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται κατά βούληση, ιδίως όταν περνας τη μισή μέρα στο κρεβάτι. Τουλάχιστον αν αισθανομουν όμορφη ισως καταφερνα να σηκωθω. Έγκλειστη στις σκέψεις. Η ψευδαίσθηση πλήρωσης της κενοτητας είναι τόσο προφανής που με κάνει να βαζω τα γέλια. Όταν θέλω να σε δω δεν είσαι εκεί και όταν θέλεις εσύ απουσιαζω. Τέλος. Δε θα αναζητησω πάλι την ποιότητα στα γνωστά. Θα κάνω κάτι άλλο αυτή τη φορά. Κάτι πρωτότυπο. Ένα ατελείωτο βράδυ με αδιανόητα διανοούμενους ανθρώπους σε κάποιο μπιστρό με μπαρόκ καναπέδες. Μαλακιες. Πετάω λέξεις στη σειρά μηπως και βγει το νόημα. Τρεις ακόμη σβούρες και θα πέσω. Το ταβάνι μου δεν ειναι κόκκινο, ούτε κιτρινο, ούτε μαύρο. Είναι άσπρο και κενό και δεν βρήκα ποτέ το χρόνο να το αλλάξω. Χαστε λοιπόν πάσα ιδέα για το τομάρι μου. Πείτε πως είμαι άχρηστη, δειλή, παραιτημένη. Άλλωστε μόνο ως εκεί μπορείτε να φτάσετε, το ξερουμε και οι δυο. Προσπεραστε λοιπον αυτά τα λόγια σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ και συνεχίστε τη θλιβερή πορεία σας. 
Ξημέρωσε Κυριακή. Αντίο.

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

σκόρπια σκέψη


Η απόλυτη ελευθερία προϋποθέτει την αιώνια αμφισβήτηση της ύπαρξής της.
Άρα δε μπορείς ποτέ να είσαι ελεύθερος. Όχι, όσο σκέφτεσαι και αμφισβητείς. Πάντα η ελευθερία σου θα είναι μερική, κομματιασμένη, ατελής. Η απόλυτη ελευθερία μπορεί ίσως να υπάρξει μόνο σε ατομικό επίπεδο, εκεί όπου κάθε αμφισβήτηση μπορεί να αποκατασταθεί, κάθε λανθασμένη στιγμή "ανελευθερίας" να διορθωθεί. Επομένως η απόλυτη ατομική ελευθερία δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά φασισμός. Αναπόφευκτα εξάγεται το συμπέρασμα πως απόλυτα ελεύθερος μπορεί να νιώσει μόνο ένας χαζός και ένας φασίστας -ή εξουσιαστής, πες το όπως θέλεις. Σε αυτό τον κόσμο και σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο, όσο υπάρχει εξουσία. Στον καπιταλισμό ή στον αντικαπιταλισμό, όπου υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι. Όταν αποκτάς την ικανότητα να σκέφτεσαι πιο πέρα από τη μύτη σου, η ελευθερία μεταπίπτει στη σφαίρα του φαντασιακού και η κατάκτησή της καθίσταται μια θλιβερή ουτοπία. Όποιος κάνει το λάθος να σκεφτεί και να κρίνει την πραγματικότητα, ξέροντας πως δε μπορεί να την ελέγξει ολοκληρωτικά, καταλήγει ονειροπόλος, τρελός, ή ένας απογοητευμένος κυνικός. Οπότε κι εσύ, μη λες πολλά. Μη σκέφτεσαι τίποτα, καλύτερα. Ο ιδεαλισμός δεν κάνει κακό, όμως τόσος ρομαντισμός σπάνια καταλήγει σε κάτι άλλο εκτός από παραίτηση. Μην αμφισβητείς την πραγματικότητα, μην αγωνίζεσαι να την αλλάξεις. Κινδυνεύεις να απογοητευτείς ανεπανόρθωτα. Πάρε την απόφαση και μείνε απλά χαρούμενος. Τότε θα νιώθεις απόλυτα ελεύθερος, κάθε μέρα!

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

ποιά λαμπάκια;

Ειδομένη, Νοέμβρης 2015
Ο Μ. από το Μαρόκο σκαρφάλωσε σήμερα το απόγευμα πάνω στο τραίνο που θα φευγε από την Ειδομένη για Αθήνα, γιατί δεν είχε άλλο μέρος να κοιμηθεί, χτυπήθηκε από τα ηλεκτροφόρα καλώδια και πέθανε ακαριαία. Ένα μωρό κλαίει στη Λέσβο, ένα άλλο θάφτηκε ζωντανό στους Γαλλικούς βομβαρδισμούς της πόλης Ρακά στη Συρία. Καριόληδες. Ο Α. από το Αφγανιστάν έμαθε ότι έφαγαν μπάτσοι τον αδερφό του στην Κροατία και μ' ένα ψαλίδι απειλεί πως θα αυτοκτονήσει στα Σκόπια. Η Ελλάδα εγκρίνει την επέκταση των δραστηριοτήτων της FRONTEX στα σύνορα και οι Ούγγροι αισθάνονται ασφαλέστεροι πίσω από τον ολοκαίνουργιο Φράχτη τους. Στην Καλιφόρνια ακόμη ένας Αφροαμερικάνος πέφτει νεκρός από πυρά μπάτσου και ο Ομπάμα συστείνει αδελφοσύνη και σύμπνοια σε Ρώσους και Τούρκους. Ο Πούτιν μας ενημερώνει πως ο Ερντογάν δε θα τη γλιτώσει μόνο με ένα εμπάργκο στις ντομάτες. Μπήκε Δεκέμβρης και κάποιοι ελπίζουν η Ευρώπη να καεί, ενώ κάπου πέφτει νεκρός ένας ακόμη Κ. από το Πακιστάν που το κράτος του αρνήθηκε να δεχθεί την επαναπροώθηση του από την Ελλάδα. Το Παρίσι βυθισμένο στο φόβο και την καταστολή και το Ρίο Ντότσε βουλιάζει στον μόλυβδο, το χρώμιο και το αρσενικό. Ένας Ιρακινός περπατάει σε μια πλατεία της Στοκχόλμης κι ένας Ιρανός κάνει απεργία πείνας στην Ειδομένη. Στη Χίο εξαντλούνται οι δυνάμεις και τα αποθέματα και η Ευρώπη επανδρώνει ακόμη ισχυρότερα τα σύνορα. Καριόληδες. Ήρθαν οι τρομοκράτες, ε; Να οχυρωθούμε για να μείνουμε ασφαλείς, ε; Η μικρή Τ. από το Μπαγκλαντές έμαθε από τα 5 της τί πάει να πει δακρυγόνο και ο Φ. έμαθε ήδη στα 8 του να χρησιμοποιεί όπλο στη λωρίδα της Γάζας. Και τί να γίνει, ε; Ας ηρεμήσουμε, Χριστούγεννα έρχονται. Ε; Ας ανάψουμε φωτάκια, ας κάνουμε κι ένα μπαζάρ για τους καρκινοπαθείς, ε; Ας μείνουμε μακριά από όλα αυτά τα δυσάρεστα. Εμείς καλά είμαστε. Ο Θεός είναι μεγάλος, ετσι; Καριόληδες. Ποιά λαμπάκια; Ποιά Χριστούγεννα; Πού είναι τα Χριστούγεννα για όλους αυτούς που πνίγονται στο Αιγαίο ρε; Για όλους αυτούς που ψοφάνε από το κρύο γιατί δεν έχουνε σπίτι; Για τους φτωχούς, για τους άστεγους, για όλους αυτούς που δεν έχουν πια πού να πάνε; Ποιά αγγελάκια; Ποιά δέντρα; Ποιές γιορτές; Μόνο θρήνος και οργή. Μπάσταρδοι. Το ανθρώπινο γένος δοκιμάζεται σε έναν σύγχρονο εμφύλιο που δεν έχει τελειωμό. Τώρα όμως προέχουν οι προσφορές στη χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα, ε; Ποιές προσφορές, ρε; Ποιά λαμπάκια; Ποιά χαμόγελα; Μόνο κρύο και σιωπή. Ένα αβάσταχτο αδιέξοδο. Τί να κάνουμε; Τί να κάνουμε; Πάντως, καριόληδες, Χριστούγεννα φέτος δεν θα κάνουμε. 

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

πάλι πίσω #2


Η επιστροφή μας στη σφαίρα του συναισθηματισμού επισφραγίζεται απόψε, με την επιστροφή της ανάγκης μου για να γράψω.
Τόσες πολλές μέρες στη σφαίρα της αδιαφορίας -ή της ψευδαίσθησης της-, ξέχασα πώς είναι πια αυτός εδώ ο πλανήτης.
Απόψε όμως επιστρέφω. Πίσω, πάλι πίσω.
Πόσο ακόμα;

Πού να στε όλοι σας απόψε; \
Πού  να επιστρέφετε, σε ποιά ξεχασμένη αγκαλιά, σε ποιά αγαπημένη συνήθεια. 
Πού να σαι κι εσύ; 

Τα μάτια μου. είναι τα μοναδικά σύνορα που μπορούν να με χωρίσουν από τους ανθρώπους. 
Η μόνη πατρίδα μου είναι ο εαυτός μου, αυτός που ζει καλά κρυμμένος πίσω από τα προσωπικά μου σύνορα.
Δεν μπορείτε να φτάσετε εκεί, είναι αδύνατον.
Μόνο εγώ μπορώ να γυρίζω πίσω εκεί, να ψάχνω τα συρτάρια μου, να βρίσκω, να πετάω και να επαναφέρω πράγματα στην επιφάνεια αν το θελήσω. 

Κλείνω τα μάτια. Να μη βλέπω απόψε, να μη σκέφτομαι. 
Να επιστρέψω τυφλά, μεθυσμένα, ουδέτερα. Να μας βρω εκεί, πίσω, όπως μας άφησα. 
Κλείνω και κλείνομαι. Χωρίζομαι από όλους σας, χάνομαι.
Μονάχα η μουσική απομένει να σας θυμίζει -να σε θυμίζει. 
Καληνύχτα_